غزل ۳۱۱ - کشتهٔ حضرت او زندهٔ جاویدانست

کشتهٔ حضرت او زندهٔ جاویدانست
ایمن از مرگ بود زنده جاوید آنست ۱

نقد گنجینه که شاهان جهان می جویند
گنج عشقست که در کنج دل ویرانست ۲

دل ندارد به جز از خدمت دلدار مراد
کار جان در دو جهان بندگی جانانست ۳

صورت نقش خیالی که نگاریم به چشم
نیک می بین که مقصود از این نقش آنست ۴

بی سراپای درین راه بیابان می رو
منزلی را مطلب کاین ره بی پایانست ۵

نعمت الله گرش مست بیابی دریاب
دست او گیر که سر حلقهٔ سر مستانست ۶