غزل ۲۹۹ - هرکه چون ما حریف مستان است

هرکه چون ما حریف مستان است
در خرابات رند مستان است ۱

نور چشمست هرچه می بینم
دل و دلدار و جان و جانان است ۲

آفتابی است برقعی بسته
روشنش بین که ماه تابان است ۳

همه آئینهٔ جمال ویند
نظری کن که عین اعیان است ۴

گنج اسماست در همه عالم
گنج و گنجینهٔ فراوان است ۵

موج و دریا دو رسم و دو اسمند
نزد ما هر دو آب یکسان است ۶

قطره ای از محیط سید ماست
به مثل گر چه بحر عمان است ۷