غزل ۲۹۸ - همه عالم تن است و او جان است

همه عالم تن است و او جان است
شاه تبریز و میر او جان است ۱

کنج دل شد به گنج او معمور
ورنه بی گنج کنج ویرانست ۲

عقل کل در جمال حضرت او
همچو من واله است و حیران است ۳

زلف او مو به مو پریشان شد
حال جمعی از آن پریشان است ۴

جام گیتی نمای دیدهٔ من
روشن از نور روی جانان است ۵

هرچه بینی به دیدهٔ معنی
نظری کن که عین این آن است ۶

بزم عشقست و عاشقان سرمست
نعمت الله میر مستان است ۷