غزل ۲۷۰ - عشق مستت و عقل مخمور است

عشق مستت و عقل مخمور است
عقل از ذوق عاشقان دور است ۱

دیدهٔ مردم است از او روشن
نظری کن ببین که منظور است ۲

نقد گنج وی است در دل ما
گنج ویران به کُنج ویران است ۳

شد دو عالم به نور او روشن
روشن این چشم ما از آن نور است ۴

ذره ذره چو نور می نگرم
آفتابی به ماه مستور است ۵

زاهدار ذوق ما نمی یابد
هیچ عیبش مکن که معذور است ۶

عشق بازی و رندی سید
در خرابات نیک مشهور است ۷