غزل ۲۶۹ - عشق مستست و عقل مخمور است

عشق مستست و عقل مخمور است
عاقل از عاشقی بسی دور است ۱

ذوق مستی طلب کن از مستان
چه کنی همدمی که مخمور است ۲

زاهد ار حال ما نمی داند
هیچ او را مگو که معذور است ۳

آینه روشن است و می بینم
در نظر ناظری که منظور است ۴

آفتاب جمال او بنمود
لاجرم عالمی پر از نور است ۵

گنج ویرانه ای است این دل ما
لیکن از گنج عشق معمور است ۶

دیگران گر به عقل معروفند
نعمت الله به عشق مشهور است ۷