این متن به بیان مفاهیم فلسفی و اخلاقی میپردازد، از جمله نقد ضعفهای انسانی، اهمیت عقل و خرد، و ضرورت حرکت از جهل به سوی دانایی. همچنین، به موضوعات معنوی و عرفانی مانند جستجوی حقیقت و ارزش گوهر وجودی انسان اشاره میکند.
متن دارای مفاهیم عمیق فلسفی و عرفانی است که درک آنها نیاز به بلوغ فکری و تجربهی زندگی دارد. همچنین، استفاده از استعارهها و نمادهای پیچیده ممکن است برای مخاطبان جوانتر دشوار باشد.
غزل ۱۹۹۷ - هر که را گشت سر از غایت برگردیدن
ساکنان را همه سَرگشته تَوانَد دیدن ۱
هر کِه از ضَعفِ خود اَنْدَر رُخِ مَردان نِگَرَد
بر دو چَشمِ کَژِ او فَرض بُوَد خندیدن ۲
هر کِه صَفرا شودش غالب از شیرینی
تَلْخ گردد دَهَنَش گاهِ شِکَر خاییدن ۳
عقلِ میدانیِ او خود خَرِ لَنْگ اُفتاده ست
در بُراقِ اَحَدی دید کسی لَنگیدن؟ ۴
ای کسی کَزْ حَدَثانْ در حَدَثی اُفْتادی
چون چُنینی تو، رَوا نیست تو را جُنبیدن ۵
باید اوَّل زِ حَدَث سویِ قِدَم پیوستن
وان گَهان بر قِدَمَش نیمچهیی بُبْریدن ۶
خانهٔ شاه بِزَن نَقْب، اگر نَقْب زَنی
گوهری دُزد از آن خانه گَهِ دُزدیدن ۷
من عَلاماتِ گُهَر گفتم، لیکِن چه کُنَم؟
کورموشی چو ندارد نَظَرِ بُگْزیدن ۸
شَمسِ تبریز سُخَنهای تو میبَخشَد چَشم
لیک کو گوش که دانَد سُخَنَت بِشْنیدن؟ ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.