این متن شعری است که مفاهیم عمیق فلسفی و عرفانی را بیان میکند. شاعر از زیباییهای طبیعت و تجربیات انسانی مانند عشق، فنا، و رشد شخصیتی صحبت میکند. او به این نکته اشاره میکند که گاهی کاهش و فنا، زمینهساز رشد و پیشرفت است و از این رو نباید از سختیها و مشکلات ترسید.
مفاهیم عمیق فلسفی و عرفانی موجود در این شعر ممکن است برای کودکان و نوجوانان کمسنوسال قابل درک نباشد. این متن نیاز به سطحی از بلوغ فکری و تجربهی زندگی دارد تا بتواند به درستی درک و تحلیل شود.
غزل ۱۹۹۸ - به خدا گل ز تو آموخت شکر خندیدن
به خدا کُهْ زِ تو آموخت کَمَر بَندیدن ۱
به خدا چَرخ همان دید که من دیدَسْتم
وَر نَدیدی، زِچه بودیش به سَر گَردیدن؟ ۲
گفتم ای نِی تو چُنین زارْ چرا مینالی؟
گفت خوردَم دَمِ او، شَرطْ بُوَد نالیدن ۳
گفتم ای ماهِ نو این جُمله گُدازِ تو زِ چیست؟
گفت کاهِش دَهَدَم فایدهٔ بالیدن ۴
فایدهیْ زَفْت شُدن در کَمی و کاستن است
از پِیِ خَرج بُوَد مَکْسَبهها وَرزیدن ۵
پَرِ پَروانه پِیِ دَرکِ تَفِ شمع بُوَد
چون که آن یافت، نخواهد پَر و دَریازیدن ۶
در فَنا جِلْوه شود فایدهٔ هستیها
پس نباید زِ بَلا گریه و درچَغْزیدن ۷
پس خَمُش باش، هَمیخور زِ کَمانهاش خَدَنگ
چون هُنر در کَمیاَت خواهد اَفْزاییدن ۸
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.