غزل ۱۹۹۸ - به خدا گل ز تو آموخت شکر خندیدن

به خدا گُل زِ تو آموخت شِکَر خندیدن
به خدا کُهْ زِ تو آموخت کَمَر بَندیدن ۱

به خدا چَرخ همان دید که من دیدَسْتم
وَر نَدیدی، زِچه بودیش به سَر گَردیدن؟ ۲

گفتم ای نِی تو چُنین زارْ چرا می‌نالی؟
گفت خوردَم دَمِ او، شَرطْ بُوَد نالیدن ۳

گفتم ای ماهِ نو این جُمله گُدازِ تو زِ چیست؟
گفت کاهِش دَهَدَم فایدهٔ بالیدن ۴

فایده‌‌یْ زَفْت شُدن در کَمی و کاستن است
از پِیِ خَرج بُوَد مَکْسَبه‌ها وَرزیدن ۵

پَرِ پَروانه پِیِ دَرکِ تَفِ شمع بُوَد
چون که آن یافت، نخواهد پَر و دَریازیدن ۶

در فَنا جِلْوه شود فایدهٔ هستی‌ها
پس نباید زِ بَلا گریه و درچَغْزیدن ۷

پس خَمُش باش،‌ هَمی‌خور زِ کَمان‌هاش خَدَنگ
چون هُنر در کَمی‌اَت خواهد اَفْزاییدن ۸