غزل ۱۹۹۶ - چون خیال تو درآید به دلم رقص کنان

چون خیالِ تو دَرآیَد به دِلَمْ رَقص کُنان
چه خیالاتِ دِگَر مَست دَرآیَد به میان ۱

گِرد بر گِردِ خیالَش همه در رَقص شوند
وان خیالِ چو مَهِ تو، به میانْ چَرخ زَنان ۲

هر خیالی که دران دَمْ به تو آسیب زَنَد
هَمچو آیینه زِ خورشید بَرآیَد لَمَعان ۳

سُخَنم مَست شود از صِفَتیّ و صد بار
از زَبانَم به دِلَم آید و از دلْ به زبان ۴

سُخَنم مَست و دِلَم مَست و خیالاتِ تو مَست
همه بر هَمدِگَر اُفتاده و دَرهَم نِگَران ۵

همه بر هَمدِگَر از بَسْ که بِمالَند دَهَن
آن خیالاتِ بِهَم دَرشِکَند او زِ فَغان ۶

همه چون دانهٔ انگور و دِلَم چونْ چُرُش است
همه چون بَرگِ گُلاب و دلِ من هَمچو دُکان ۷

زِ صَلاحِ دل و دین، زَر بَرَم و زَر کوبَم
تا مُفَرِّح شود آن را که بُوَد دیدهٔ جان ۸