غزل ۲۱۳ - دل به دنیا مده که آن هیچست

دل به دنیا مده که آن هیچست
آن جهان جو که این جهان هیچست ۱

هر کرا علم هست و مالش نیست
قدر او نزد جاهلان هیچست ۲

چه کنی مفردات ای مولا
غیر مفرد در این میان هیچست ۳

ای که گوئی نشان او جویم
بی نشانست و آن نشان هیچست ۴

لطف معنی طلب تو از صورت
بی معانی همه بیان هیچست ۵

در پی زن مرو که چون دنیا
شیوهٔ شکل این و آن هیچست ۶

ذوق نقش خیال چندان نیست
لذت و وهم عاقلان هیچست ۷

منصب زهد نزد ما سهلست
عشرت و عشق فاسقان هیچست ۸

به جز از زندگی حضرت ما
نزد رندان عاشقان هیچست ۹