غزل ۲۰۵ - ما غرقهٔ آبیم چنین تشنه عجیبست

ما غرقهٔ آبیم چنین تشنه عجیبست
در خانهٔ خویشیم و غریبیم غریبست ۱

در عین وصالیم و گرفتار فراقیم
ما دور ز یاریم ولی یار قریبست ۲

درماندهٔ دردیم ولی خرم و شادیم
ما را چه غم از درد چو محبوب طبیبست ۳

در دیدهٔ مجنون همه جا صورت لیلی است
در چشم محبان همه معنی حبیب است ۴

ای عقل تو مخموری و من عاشق سرمست
غوغا مکن ای خواجه که این هردو حبیبست ۵

لاهوت تو چون موسی و ناسوت تو مابوت
معنی تو چون موسی و صورت چو صلیبست ۶

مائیم که معشوق خود و عاشق خویشیم
هم سید و هم بنده نظر کن که حبیبست ۷