غزل ۷۴ - عقل برو برو برو عشق بیا بیا بیا

عقل برو برو برو عشق بیا بیا بیا
راحت جان ما توئی دور مشو ز پیش ما ۱

داروی درد عاشقی هست دواش درد دل
نیست به نزد عاشقان خوشتر ازین دوا دوا ۲

کشتهٔ تیغ عشق او زنده دلست جاودان
بندهٔ خویش اگر کشد نیست به خواجه خونبها ۳

مست و خراب و ساکنم برسرکوی میفروش
زاهد و کنج صومعه او ز کجا و ما کجا ۴

جام جهان نمای ما آینهٔ جمال او
جام جهان نما نگر روی در آینه نما ۵

هر که گدای او بود پادشهست بر همه
شه چه بُود که پادشه بر در او بود گدا ۶

سید رند مست ما بندهٔ بندگی او
حضرت او از آن ما جنت و حوریان تو را ۷