غزل ۵۰۱ - چون زخم تازه دوخته ز خون لبالبم

چون زخم تازه دوخته ز خون لبالبم
ای وای اگر به شکوهٔ او آشنا لبم ۱

بی دردی آورد همه قول و طرب، مسیح
گاهی به حال دل می گشا لبم ۲

بستی لبم به شکوه و ذوق ادب شناخت
هر موی من ادا کند این شکوه با لبم ۳

بگذشت عمر و گفت و شنو با تو رو نداد
ای بی نصیب گوشم و ای بی نوا لبم ۴

صد بار لب گشودم و بر کس نریختم
آن ها که موج می زند از سینه تا لبم ۵

لب وعده کرده بود که گوید غمم به دوست
وقت است اگر به وعده نماید وفا لبم ۶

در دل گذشت یار و فرو ریختم بدان
پیغام ها که داشت نهان از صبا لبم ۷

اقرار کن که سنگ دلم بعد از آن اگر
لب وا کنم به شکوه، به دندان بخا لبم ۸

عرفی به ترهات زن آتش که جاودان
ماند گرسنه گوشم و باشد گدا لبم ۹