خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
این شعر از عرفی شیرازی بیانگر رنج‌ها و دردهای کشیده شده توسط شاعر و جامعه است. او از تلخی‌های زندگی، انتقام از دردها، و غم‌های گذشته سخن می‌گوید و با اشاره به مفاهیمی مانند دف و نی، قدح، و چشمه زمزم، از تجربیات روحانی و عرفانی نیز پرده برمی‌دارد. شاعر همچنین به ناله برای مردم عالم و مقاومت در برابر بیداد آسمان اشاره می‌کند.
این شعر دارای مفاهیم عمیق عرفانی و اجتماعی است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و تجربه زندگی دارد. همچنین، برخی از مضامین مانند رنج و انتقام ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر سنگین یا نامفهوم باشد.
غزل ۵۰۲ - ما جام درد با دف و نی کم کشیده ایم
ما جام درد با دف و نی کم کشیده ایم
دایم قدح نهفته ز محرم کشیده ایم ۱
دامن ز جام می مکش ای محتسب که ما
جام و سبو ز چشمهٔ زمزم کشیده ایم ۲
دانسته ایم تلخی عیش گذشته را
تا خویش را به حلقهٔ ماتم کشیده ایم ۳
ناسور گشته زخم و نمک را چه می کنیم
ما انتقام خویش ز مرهم کشیده ایم ۴
ای آسمان مناز به بیداد خود که دوش
آهی برای مردم عالم کشیده ایم ۵
ما داده ایم شیوهٔ غم بی شکی قرار
عرفی چه ها ز مردم بی غم کشیده ایم ۶
دایم قدح نهفته ز محرم کشیده ایم ۱
دامن ز جام می مکش ای محتسب که ما
جام و سبو ز چشمهٔ زمزم کشیده ایم ۲
دانسته ایم تلخی عیش گذشته را
تا خویش را به حلقهٔ ماتم کشیده ایم ۳
ناسور گشته زخم و نمک را چه می کنیم
ما انتقام خویش ز مرهم کشیده ایم ۴
ای آسمان مناز به بیداد خود که دوش
آهی برای مردم عالم کشیده ایم ۵
ما داده ایم شیوهٔ غم بی شکی قرار
عرفی چه ها ز مردم بی غم کشیده ایم ۶
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۵۰۱ - چون زخم تازه دوخته ز خون لبالبم
گوهر بعدی:غزل ۵۰۳ - هر متاع فتنه کز عشق ستمگر می خرم
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
