غزل ۵۰۰ - از گریه های بیهده سر تا به پا ترم

از گریه های بیهده سر تا به پا ترم
هر چند بیش گریه کنم بی صفاترم ۱

با آن که عمرهاست که بیگانه با منست
هر لحظه با کرشمهٔ او آشناترم ۲

رضوان چگونه گوش به دستان من کند
کز بلبلان گلشن او خوش نواترم ۳

خود را چه سان فروشم و کس چون خرد مرا
کز گوهر طبیعت خود بی بهاترم ۴

نتوان دم از قبول بدین مایه زد، که من
از صوفیان گوشه نشین بی ریاترم ۵

ای کام بخش غمزه اگر بینوا کُشی
اول مرا، که از دل خود بی نواترم ۶

بی مهری تو دم به دم افزون تر است و من
از مهربانی تو محبت فزاترم ۷

از شیوه های عشق تو که سرکش کسی نیافت
از نیش غمزهٔ تو به دل آشناترم ۸

یک روز غم به شب نرساندم که غم نگفت
صد شکر کامشب از همه شب فتنه زاترم ۹

گر در زمانه یار وفا کیش دیدمی
معلوم او شدی که از او با وفاترم ۱۰

عرفی بتاز بر اثر نور دانشم
کز ماه و آفتاب تو را رهنماترم ۱۱