این متن شعری است که در آن شاعر از عشق و ستایش معشوق سخن میگوید. او معشوق را به عنوان منبع حیات و زیبایی توصیف میکند و از دوری از او و غمهای ناشی از آن مینالد. شاعر همچنین به عشق و خیال معشوق اشاره میکند و از لذتهای ناشی از این عشق سخن میگوید.
این متن شامل مفاهیم عمیق عاطفی و عاشقانه است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعارهها و مفاهیم پیچیدهتر شعر نیاز به سطحی از بلوغ فکری و تجربهی عاطفی دارد.
غزل ۱۸۸۲ - آن کس که تو را بیند وان گه نظرش بر تن
زآیینه ندیدهست او اِلّا سِیَهیْ آهن ۱
از آبِ حَیاتِ تو دور است به ذاتِ تو
کَزْ کِبْر بَرآیَد او بالا مَثَلِ روغن ۲
پایِ تو چو جان بوسَد تا حَشْرْ لَبان لیسَد
از لَذَّتِ آن بوسه ای روتْ مَهِ روشن ۳
گفتم به دِلَم چونی؟ گفتا که در اَفْزونی
زیرا که خیالَش را هستم به خدا مَسکَن ۴
در سینه خیالِ او وانگاه غَم و غُصّه؟
در آبِ حَیاتِ او وان گَهْ خَطَرِ مُردن؟ ۵
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.