این متن به بیان وابستگی شدید به یک شخص یا مفهوم میپردازد که بدون آن، انجام کارهای روزمره مانند رفتن، گفتن، شستن و خوابیدن غیرممکن است. همچنین، متن به موضوعاتی مانند عشق، طمع، آزادی و وابستگی اشاره میکند و از تشبیهات و استعارههای شاعرانه برای بیان مفاهیم عمیق استفاده میکند.
متن دارای مفاهیم عمیق و استعارههای شاعرانه است که ممکن است برای مخاطبان زیر 16 سال قابل درک نباشد. همچنین، برخی از مفاهیم مانند طمع و وابستگی نیاز به سطحی از بلوغ فکری برای درک کامل دارند.
غزل ۱۸۸۳ - بی او نتوان رفتن بیاو نتوان گفتن
بی او نَتَوان شِسْتَن بیاو نَتَوان خُفتن ۱
ای حلْقه زنِ این دَر دَر باز نَتان کردن
زیرا که تو هُشیاری هر لحظه کَشی گَردن ۲
گَردن زِ طَمَع خیزد زَر خواهد و خون ریزد
او عاشقِ گِل خوردن هَمچون زنِ آبِسْتن ۳
کو عاشقِ شیرین خَد زَر بِدْهَد و جانْ بِدْهَد؟
چون مُرغِ دل او پَرَّد زین گُنبَدِ بیروزَن ۴
این باید و آن باید از شِرکِ خَفی زاید
آزاد بُوَد بنده زین وَسوَسه چون سوسَن ۵
آن باید کو آرَد او جُمله گُهَر بارَد
یا رَب که چهها دارد آن ساقیِ شیرین فَن ۶
دو خواجه به یک خانه شُد خانه چو ویرانه
او خواجه و من بنده پِستی بُوَد و روغن ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.