این متن شعری عرفانی و عاشقانه است که در آن شاعر از عشق و حیرت خود در برابر معشوق و جهان هستی سخن میگوید. او از ناتوانی زبان در بیان احساساتش، حیرت جان و جهان از عشقش، و برتری معشوق بر همه چیز صحبت میکند. شاعر همچنین از ارتباط عمیق خود با معشوق و جایگاه ویژهاش در دل او میگوید.
این متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات کلاسیک فارسی دارد. همچنین، برخی از مفاهیم انتزاعی و پیچیدهی موجود در شعر ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد.
غزل ۱۸۷۷ - ای دل چو نمیگردد در شرح زبان من
وان حرف نمیگُنجَد در صَحْنِ بَیانِ من ۱
میگردد تَن در کَد بر جایِ زبانِ خَود
در پَرده آن مُطرب کو زد ضَربانِ من ۲
هم ساغَر و هم باده سَرمَست از آن ساقی
هم جان و جهانْ حیران در جان و جهانِ من ۳
از غَیب یکی لَعْلی در غارِ جهان آمد
وان لَعْل شده حیران در عِزَّتِ کانِ من ۴
ما را تو کجا یابی گَر مویْ به مو جویی؟
چون در سَرِ زُلفِ او گشتهست مَکانِ من ۵
جانْ دوش مَر آن مَهْ را میگفت دِلَم خَستی
پیکانِ پُر از خون بین ای سَخته کَمانِ من ۶
گفتا که شکارِ من جُز شیر کجا باشد؟
جُز لَعْلِ بَدَخشانی کی یافت نشانِ من؟ ۷
جُز دَلْقِ دو صدپاره من پاره کجا گیرم
باقیِّ قُماشَت کو؟ ای دَلْق کَشانِ من ۸
شَمسُ الْحَقِ تبریزی از دورِ زمان بَرتَر
وَ افْزوده زِ هر دوری از وِیْ دَوَرانِ من ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.