شاعر در این متن از عشق و کشمکشهای درونی خود سخن میگوید. او خود را میان دو عشق (لیلی و مجنون) تقسیمشده میبیند و از فشارهای روحی و عاطفی ناشی از این کشمکش رنج میبرد. در نهایت، او به عشق بیچون و بیشرط اشاره میکند و از درد و رنجی که برای رسیدن به این عشق متحمل میشود، سخن میگوید.
این متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و عشقی است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و تجربهی زندگی دارد. همچنین، استفاده از استعارهها و نمادهای پیچیده ممکن است برای مخاطبان جوانتر دشوار باشد.
غزل ۱۸۷۸ - من گوش کشان گشتم از لیلی و از مجنون
آن میکَشَدم زان سو وین میکَشَدم زین سون ۱
یک گوش به دستِ این یک گوش به دستِ آن
این میکَشَدم بالا وان میکَشَدم هامون ۲
از دستِ کَشاکَش من وَزْ چَرخِ پُرآتش من
می گردم و مینالَم چون چَنْبَره گَردون ۳
آن لحظه که بیهوشَم ز ایشان بِرَهد گوشَم
میغَلَطم چون شاهان در اَطْلَس و در اَکْسون ۴
من عاشق آن روزَم میدَرَّم و میدوزَم
بر خِرقه بیچونی میزن تِگَلی بیچون ۵
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.