غزل ۳۹۱ - ملک به سهو نویسد چو نامهٔ ستمش

ملک به سهو نویسد چو نامهٔ ستمش
سزد که خون شهیدان تراود از قلمش ۱

کدام نامهٔ بیداد از او نوشته ملک
که من به قطرهٔ اشکی نوشته ام رقمش ۲

چگونه جور به عنوان لطف بنویسد
اگر نبرده ملک پی به لذت ستمش ۳

مرا زیارت دیری به کفر شهرت داد
که می روند ملایک به طاعت صنمش ۴

به صید مرغ دلم بازد آن صنم که به رشک
ز دانه گه بربایند طایر حرمش ۵

نهشت زنده کسی را ز غم کنون، وقتیست
که باز روح شهیدان شود شهید غمش ۶

مباد باعث بیگانگی شود عرفی
مگو که نیست مرا تاب لطف دم به دمش ۷