غزل ۳۹۲ - چون ز چشمم رود آن خون که زند بر دل خویش

چون ز چشمم رود آن خون که زند بر دل خویش
جنبش آن مژهٔ دم به دم و بیش از بیش ۱

می کنندش متأثر، مشوید ای احباب
همره نفس، سرانگشت گزان، از پس و پیش ۲

گرم جور آن ستم اندیش و من از غم سوزان
که نگیرد دلش از این ستم بیش از بیش ۳

باش گر وصل تو از غیر که سنجیده دلم
لذت وصل تو با چاشنی حسرت خویش ۴

گزم انگشت که کو نیشتر و کو الماس
چون به فردوس درآیم همه داغ و هم ریش ۵

چند گویی که میندیش و مبین روی نکو
عرفی این ها به کسی گو که بود نیک اندیش ۶