غزل ۳۷۳ - جان رفت و سوزد از تو دل ناتوان هنوز

جان رفت و سوزد از تو دل ناتوان هنوز
شد خاک دیدهٔ مژه ام خون فشان هنوز ۱

ای عالم فراغ، مروت، که هست زان
جان های زخم خورده ز پی دوان هنوز ۲

خاکم به باد رفت سراسیمه هر طرف
می جوید از دلم غم عشقت نشان هنوز ۳

از تیرِ کاری تو به خون می تپد دلم
افکنده غمزهٔ تو به بازو کمان هنوز ۴

تابوت من روان شد و بهر وداع او
جان گریه ناک مانده از آن آستان هنوز ۵

عرفی اگر چه خفت به خلوت سرای خاک
بندد رهم ز خوی تو راه فغان هنوز ۶