غزل ۳۷۲ - العطش ای عشق، تلخ آبی به خاک ما بریز

العطش ای عشق، تلخ آبی به خاک ما بریز
از شرابی جرعهٔ بر جان پاک ما بریز ۱

باغ ناموسیم، آب میوهٔ ما زهر باد
شبنم آسودگی از برگ تاک ما بریز ۲

از رهش ما را چه می سنجی، مروت را بسنج
آبروی دشنهٔ نازی به خاک ما بریز ۳

ارغوان زار حیا شد پایمال زعفران
مست خونی بر دهان خنده ناک ما بریز ۴

بر لب سیراب عرفی ریختی صد چشمه زهر
جرعه ای هم بر درون چاک چاگ ما بریز ۵