غزل ۲۶۹۳ - به یأس هم نپسندید ننگ بیکاری

به یأس هم نپسندید ننگ بیکاری
دل شکستهٔ ماکرد ناله معماری ۱

در آن بساط ‌که موجود بودن‌ست غرض
چو ذره اندکی ما بس است بسیاری ۲

به رنگ غنچه درین باغ بیدماغان را
نسیم درد سر و شبنم است سر باری ۳

خدنگ ناله که از جوش نه فلک گذرد
منش به داغ جگر می‌کنم سپرداری ۴

سرم به خدمت هستی فرو نمی‌آید
نفس به گردنم افتاد و کرد زناری ۵

چه سحر کرد ندانم نگاه جادویت
که مرده است جهانی به ذوق بیماری ۶

در آرزوی دهان تو بسکه دلتنگم
نفس به سینهٔ من ره برد به دشواری ۷

جهانی از نم چشمم مگر به توفان رفت
به بحرش ای مژه‌ام بیش ازبن نیفشاری ۸

دگر چو سایه‌ام از خانمان چه می‌پرسی
نشسته‌ام به غبار شکسته دیواری ۹

نگاه اگر نشود صرف تار و پود تمیز
سر برهنه ‌کند چون حباب دستاری ۱۰

ز هرزه تازی اگر بگذرد سرشک خوش است
گهر شود چو نشیند ز قطره سیاری ۱۱

کجاست‌ گوهر دیگر محیط عرفان را
مگر ز جیب تامل سری برون آری ۱۲

طلسم غنچه هجوم بهار در قفس است
به خون نشین و طرب‌کن اگر دلی داری ۱۳

چه جلوه‌ها که نشد فرش حیرتم بیدل
صفای خانهٔ آیینه داشت همواری ۱۴