غزل ۲۶۹۲ - به جلوهٔ تو نگه را ز حیرت اظهاری

به جلوهٔ تو نگه را ز حیرت اظهاری
ببالد از مژه انگشتهای زنهاری ۱

چوگردباد اسیران حلقهٔ زلفت
کشند محمل پرواز برگرفتاری ۲

نگه ز پردهٔ آن چشم ناتوان پیداست
به رنگ شخص اجل در لباس بیماری ۳

زبان خار ندانم چه‌گفت درگوشش
که چشم از آبله‌ام برد سیل خونباری ۴

چه ممکنست دل ازگریه‌ام بجا ماند
ز سنگ نیز نیاید در آب خودداری ۵

دلیل عافیت شمع عرض زنهارست
تو نیز جز به سرانگشت ‌گام نشماری ۶

گهر ز سنگدلی بار خاطر دریاست
به روی‌آب‌نشین چون کف از سبکباری ۷

نظر به خاک ره انتظار دوخته‌ام
بس است مردمک چشم دام بیداری ۸

به آن مراتب عجزم‌که همچو نقش قدم
کند بنای مرا سایه سقف و دیواری ۹

در آن بساط که من مرکز فسردگی‌ام
رمد ز شعلهٔ جواله سعی پرگاری ۱۰

غبار هستی‌ام اجزای وحشت عنقاست
چها به باد دهی تا مرا بهم آری ۱۱

ز بسکه ساغر بزم ادب زدم بیدل
چو شمع ناله‌گره‌گشت وکرد منقاری ۱۲