این متن بیانگر اتحاد و همدلی جمعی است که از عشق به عنوان نیروی محرکه اصلی زندگی خود یاد میکند. شاعر از تجربههای تلخ گذشته و رهایی از آنها سخن میگوید و به نور و روشنایی به عنوان نماد امید و رستگاری اشاره میکند. متن همچنین بر وابستگی و ارتباط عمیق با منبع این نور تأکید دارد.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که ممکن است برای کودکان زیر 12 سال قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعارهها و نمادها نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد که معمولاً در نوجوانان و بزرگسالان یافت میشود.
غزل ۱۷۶۱ - ما همه از الست همدستیم
عاقِبَت، شُکر، بازپیوستیم ۱
ما همه همدلیم و همراهیم
جُمله از یک شَرابْ سَرمَستیم ۲
ما زِ کَوْنَینْ عشق بُگْزیدیم
جُز که آن عشقْ هیچ نَپْرستیم ۳
چند تَلْخی کَشید جانْ زِ فِراق
عاقِبَت از فِراقْ وارَسْتیم ۴
آفتابی دَرآمَد از روزَن
کرد ما را بُلند، اگر پَستیم ۵
آفتابا مَکَش زِ ما دامَن
نی که بر دامَنِ تو بِنْشَستیم؟ ۶
از شُعاعِ تو است اگر لَعْلیم
از تو هستیم ما، اگر هستیم ۷
پیشِ تو ذَرّه وار رَقْصانیم
از هوایِ تو بَندْ بِشْکَستیم ۸
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.