این متن شعری عرفانی است که به ستایش خداوند و بیان عشق و اشتیاق به معشوق الهی میپردازد. شاعر از نور الهی، عشق، و تأثیر شمس تبریزی سخن میگوید و از فراق و درد دوری از معشوق شکایت میکند. همچنین، به اهمیت سماع و ذوق عرفانی اشاره میکند و از تأثیر حضور معشوق در خلق شعر و هنر سخن میگوید.
این متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات و مفاهیم عرفانی دارد. همچنین، برخی از عبارات و مفاهیم ممکن است برای مخاطبان جوانتر پیچیده و نامفهوم باشد.
غزل ۱۷۶۰ - به خدایی که در ازل بودهست
حَیّ و دانا و قادرِ قَیّوم ۱
نورِ او شمعهایِ عشق فُروخت
تا بِشُد صد هزار سَر مَعْلوم ۲
از یکی حُکمِ او جهان پُر شُد
عاشق و عشق و حاکِم و مَحْکوم ۳
در طِلِسماتِ شَمسِ تبریزی
گشت گنجِ عَجایِبَش مَکْتوم ۴
که از آن دَم که تو سَفَر کردی
از حَلاوت جُدا شُدیم چو موم ۵
همه شب هَمچو شمع میسوزیم
ز آتَشَش جُفت وزَانْگَبینْ مَحْروم ۶
در فِراقِ جَمالِ او ما را
جسمِ ویران و جانْ دَرو چون بوم ۷
آن عِنان را بدین طَرَف بَرتاب
زَفْت کن پیلِ عیش را خُرطوم ۸
بیحُضورَت سَماعْ نیست حَلال
هَمچو شیطان طَرَب شُده مَرجوم ۹
یک غَزَل بیتو هیچ گفته نشُد
تا رَسید آن مُشَرَّفهیْ مَفْهوم ۱۰
پَس به ذوقِ سَماعِ نامهٔ تو
غَزَلی پنج شش بِشُد مَنْظوم ۱۱
شَامِ ما از تو صُبحِ روشن باد
ای به تو فَخْرِ شام و اَرْمَن و روم ۱۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.