غزل ۳۵۰ - عاشقان گر به دل از دوست غباری دارند

عاشقان گر به دل از دوست غباری دارند
گریه ای گَرد نشان در شب تاری دارند ۱

آب حیوان ببر ای خضر که ارباب نیاز
چشم امید به فتراک سواری دارند ۲

ره ارباب محبت به فنا نزدیک است
سوزنی در کف و در پا دو سه خاری دارند ۳

جان و دل را به می فرحت آتش زده اند
باده در شیشه نماندست و خماری دارند ۴

جان حقیر است مبر نام نثار، ای محرم
تو همین گو که احباب نثاری دارند ۵

چه به طاعت طلبی برهمنان را، زاهد
تو ریا ورز که این طایفه کاری دارند ۶

بندهٔ خلوتیان دل چاکم، کایشان
به شهیدان غمت لذت خواری دارند ۷

هر که را می نگرم سوخته یا می سوزد
شمع و پروانه از این بزم کناری دارند ۸

عرفی از صیدگه اهل نظر دور مرو
که گهی گوشهٔ چشمی به شکاری دارند ۹