غزل ۳۴۹ - شبی که در قدم وصل یار می گذرد

شبی که در قدم وصل یار می گذرد
به ذوق گریهٔ بی اختیار می گذرد ۱

کسی که محرم درد من است می داند
که دیده بی نم و آب در کنار می گذرد ۲

مخواب در دل شب ها که موج قافله ایست
که از کسی که به شب های تار می گذرد ۳

به هر که عرضه کنم درد خویش، می بینم
که غرقه ام من و او در کنار می گذرد ۴

صلای فرصت و برهان نیستی بر لب
پیاله در کف و صرف خمار می گذرد ۵

شکاریان طلب نقش پای صید کنند
تو مست خوابی و هر دم شکار می گذرد ۶

دلم به کوی تو با صد هزار نومیدی
به این خوش است که امیدوار می گذرد ۷

دم جدایی دشمن رواست آفت جان
چنان نمود که یاری ز یار می گذرد ۸

ز شأن مطلب و شوق زبون من پیداست
که فرصتم به همین خار خار می گذرد ۹

در آن مقام که عرفی ز دل گذشت و هنوز
گهی که می گذرد اشکبار می گذرد ۱۰