غزل ۳۴۸ - کسی به دیدهٔ ناموس خار می آید

کسی به دیدهٔ ناموس خار می آید
که پاسخ سخنش ناگوار می آید ۱

زمانه اهل دلی نیستش، نمی دانم
که بوی دل ز کدامین دیار می آید ۲

دلی به روشنی آفتاب خنده زند
که از زیارت شب های تار می آید ۳

هزار جان گرامی به نرخ جو نخرند
به عالمی که در او دل به کار می آید ۴

گر از لیاقت خود شیخ آگهی یابد
ز صدر صومعه تا پای دار می آید ۵

گذشت مدت همخانگی جان، عرفی
ز غیر خانه تهی کن که یار می آید ۶