خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
شاعر در این متن از احساس تنهایی و بی‌تفاوتی اطرافیان نسبت به غم و رنج خود می‌گوید. او اشاره می‌کند که حتی آشنایانش از او دوری می‌کنند و دشمنانش از دوستانش غمگین‌تر هستند. همچنین، او از ناامیدی و احساس بی‌پناهی خود سخن می‌گوید.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و اجتماعی است که درک آن به بلوغ فکری و تجربه زندگی نیاز دارد. همچنین، مضامین غم و ناامیدی ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر سنگین باشد.
غزل ۲۶۵ - اهل معنی دوش بر دوش عقولم دیده اند
اهل معنی دوش بر دوش عقولم دیده اند
چون دعای خویش بر عرش قبولم دیده اند ۱
آشنایی شان به من واپستر از بیگانگیست
بس که ارباب حقیقت بوالفضولم دیده اند ۲
غم هلاکم کرد و کس غمگین نمی داند مرا
بس که در ایام آسایش ملولم دیده اند ۳
دشمنان، عرفی، ز بس غمگین تراند از دوستان
تا تمناهای نومید از حصولم دیده اند ۴
چون دعای خویش بر عرش قبولم دیده اند ۱
آشنایی شان به من واپستر از بیگانگیست
بس که ارباب حقیقت بوالفضولم دیده اند ۲
غم هلاکم کرد و کس غمگین نمی داند مرا
بس که در ایام آسایش ملولم دیده اند ۳
دشمنان، عرفی، ز بس غمگین تراند از دوستان
تا تمناهای نومید از حصولم دیده اند ۴
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۲۶۴ - کسی کو در تب عشق تو نبض خویشتن گیرد
گوهر بعدی:غزل ۲۶۶ - اهل همت لب از دعا بستند
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
