خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
این متن شعری است که از درد عشق و جدایی می‌گوید. شاعر از تأثیر نغمه‌ای که دیگر او را به گریه نمی‌اندازد و سماعی که دل شکسته‌اش را تسکین نمی‌دهد سخن می‌گوید. او از قهر معشوق و دردهایش می‌نالد و در نهایت به این نتیجه می‌رسد که حتی در فصل بهار، دل پرندگان خزان‌دیده به سمت گلشن کشیده نمی‌شود.
متن دارای مضامین عاشقانه و غمگین است که ممکن است برای مخاطبان کم‌سن‌وسال قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از اصطلاحات و مفاهیم عمیق شعری نیاز به سطحی از بلوغ فکری و احساسی دارد.
غزل ۲۵۶ - نغمهٔ کز ره تاثیر به شیون نکشد
نغمهٔ کز ره تاثیر به شیون نکشد
به سماعش دل ماتم زدهٔ من نکشد ۱
دیت قتل من است که در روز جزا
نزنم دست به دامانش و دامن نکشد ۲
جذبهٔ قهر تو ای ذره ندانم تا کی
از ته غمکدهٔ سینه به روزن نکشد ۳
عاقبت درد همین است که در فصل بهار
دل مرغان خزان دیده به گلشن نکشد ۴
به سماعش دل ماتم زدهٔ من نکشد ۱
دیت قتل من است که در روز جزا
نزنم دست به دامانش و دامن نکشد ۲
جذبهٔ قهر تو ای ذره ندانم تا کی
از ته غمکدهٔ سینه به روزن نکشد ۳
عاقبت درد همین است که در فصل بهار
دل مرغان خزان دیده به گلشن نکشد ۴
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۲۵۵ - گر به خواب اجلم دیدهٔ جان گرم نشد
گوهر بعدی:غزل ۲۵۷ - جان ز شوق لبت شکر خاید
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
