خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
این متن شعری عاشقانه و عرفانی است که از شوق و عشق، درد و رنج دل، و امید به بخت بهتر سخن می‌گوید. شاعر از غم‌ها و ناکامی‌های زندگی می‌نالد، اما در عین حال به عشق و شادی نیز اشاره می‌کند. تصاویر شعری مانند پروانه و شعله، شوق و پرواز، و لب شادی، عمق احساسات و مفاهیم عرفانی را نشان می‌دهند.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه است که ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر قابل درک نباشد. همچنین، برخی از اصطلاحات و تشبیهات به سطحی از بلوغ فکری نیاز دارند تا به درستی درک شوند.
غزل ۲۵۷ - جان ز شوق لبت شکر خاید
جان ز شوق لبت شکر خاید
دل به دندان غم جگر خاید ۱
ظن پیری مبر که نغمهٔ کام
بخت بر آب و دیر تر خاید ۲
دل آشفته بخت من تا چند
جای انگشت نیشتر خاید ۳
آن که گیرد مزاج پروانه
شعله چون میوه های تر خاید ۴
بس که یابد حلاوت از پرواز
طائر شوق بال و پر خاید ۵
لب شادی مکید یک چندی
عرفی اکنون لب دگر خاید ۶
دل به دندان غم جگر خاید ۱
ظن پیری مبر که نغمهٔ کام
بخت بر آب و دیر تر خاید ۲
دل آشفته بخت من تا چند
جای انگشت نیشتر خاید ۳
آن که گیرد مزاج پروانه
شعله چون میوه های تر خاید ۴
بس که یابد حلاوت از پرواز
طائر شوق بال و پر خاید ۵
لب شادی مکید یک چندی
عرفی اکنون لب دگر خاید ۶
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۲۵۶ - نغمهٔ کز ره تاثیر به شیون نکشد
گوهر بعدی:غزل ۲۵۸ - کو شورشی که صحبت شادی به هم خورد
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
