خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
شاعر از فراموش شدن توسط دیگران و از دست دادن هستی موهوم خود می‌نالد. او تلاش می‌کند تا غم خود را با گریه و آه بروز دهد، اما حتی این فرصت را نیز از دست می‌دهد.
متن حاوی مفاهیم عمیق عاطفی و فلسفی مانند فراموشی، تنهایی و از دست دادن است که درک آن‌ها برای مخاطبان جوان‌تر ممکن است دشوار باشد. همچنین، این موضوعات ممکن است برای کودکان و نوجوانان کم‌سال سنگین یا نامناسب باشد.
رباعی ۵۳ - صد شکر که یادت همه از یادم برد
صد شکر که یادت همه از یادم برد
وین هستی موهوم ز بنیادم برد ۱
گفتم که دمی گریه کنم آهم سوخت
رفتم که دمی آه کشم بادم برد ۲
وین هستی موهوم ز بنیادم برد ۱
گفتم که دمی گریه کنم آهم سوخت
رفتم که دمی آه کشم بادم برد ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:رباعی ۵۲ - ما را سر و برگ خویش و بیگانه نماند
گوهر بعدی:رباعی ۵۴ - در وادی معرفت نه گیر است و نه دار
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
