غزل ۱۵۷ - شبم به خفتن و روزم به ژاژ خایی رفت

شبم به خفتن و روزم به ژاژ خایی رفت
غرض که مدت عمرم به بینوایی رفت ۱

ز ناز راندی و دانم ولی نیابم باز
که این معامله با طبع روستایی رفت ۲

هزار رخنه به دام و مرا ز ساده دلی
تمام عمر به اندیشه ی رهایی رفت ۳

نیافت عشق درّ شب چراغ در ظلمات
اگر که چه شب به دنبال روشنایی رفت ۴

مقربان همه بیگانه اند از در دوست
غرور بود که نامش به آشنایی رفت ۵

ز شیخ صومعه جستم نشان عرفی، گفت
به آستان برهمن به چهره سایی رفت ۶