غزل ۱۵۶ - گر دل عنان فرصت از آغاز می گرفت

گر دل عنان فرصت از آغاز می گرفت
کام ابد ز طالع ناساز می گرفت ۱

گر سایه ی همای سعادت نمی گذاشت
کبک دری ز چنگل شهباز می گرفت ۲

گر در کمین وسوسه هشیاری کس است
جاسوس طبع خانه برانداز می گرفت ۳

گر در فریب گاه سلامت نمی غنود
صد دزد خانگی به در راز می گرفت ۴

پیمانه ی غرور لیالب نمی کشید
گر ساغری ز مردم طناز می گرفت ۵

گر می گذاشت غمزه ی سافی به دست صبر
از دست او پیاله به عهد ناز می گرفت ۶

یک جام بی تبسمی اکنون نمی دهد
مشتی که زهر چشم ز من باز می گرفت ۷

عرفی ز پا فتاده همین بود در جهان
مرعی که کام خویش ز پرواز می گرفت ۸