غزل ۷۹ - نوشیم شربتی که شکرها درو گم است

نوشیم شربتی که شکرها درو گم است
داریم عزلتی که سفرها درو گم است ۱

صد روشنی است در تتق تیره روزنم
فیروز شام من که سحرها درو گم است ۲

در طبع صد کرشمه و تحریک جلوه نیست
این نخل خشک بین که ثمرها درو گم است ۳

طالع ببین که بر اثر یاس می رود
این ناله ی حزین که اثرها درو گم است ۴

خیز ای شمال بخت که زورق برون بریم
زین موج خیز فتنه که سرها درو گم است ۵

کی مرد ماست هر که نهد داغ بر جگر
داغی است داغ ما که جگرها درو گم است ۶

عرفی به عیب دوستی ار شهره ای چه غم
عیب است دوستی که هنرها درو گم است ۷