این متن به مفاهیمی مانند امید، رندی، و بلندپروازی اشاره دارد. شاعر از رحمت جاودان، بخت طلب، و طالع امید سخن می‌گوید و تأکید می‌کند که آوازهٔ رندی هرگز پست نخواهد شد. همچنین، او به مقایسهٔ خود با دیگران می‌پردازد و بیان می‌کند که حتی اگر دیگران او را درک نکنند، نغمهٔ او همچنان بلند است. در پایان، شاعر اشاره می‌کند که عرفی از جلوهٔ معشوق بی‌خبر است و ذره‌ها باید بدانند که خورشید بلند است.
متن دارای مفاهیم عمیق فلسفی و عرفانی است که ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر قابل درک نباشد. همچنین، برخی از اشارات مانند رندی و ناهید ممکن است نیاز به دانش ادبی یا فرهنگی بیشتری داشته باشند.
غزل ۴۹ - تا کوکبه ی رحمت جاوید بلند است
بخت طلب و طالع امید بلند است ۱
آوازه ی رندی به جهان پست نگردد
تا زمزمه ی جام ز جمشید بلند است ۲
ما گلخنی یان بس که ز بد نامی راحت
از سایه نشینان گل بید بلند است ۳
چون شیونی یان همدمی ما نگرفتند
از محفل ما نغمه ی ناهید بلند است ۴
عرفی خبر از جلوه ی معشوق ندارد
با ذره بگویند که خورشید بلند است ۵
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
