خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
شاعر در این متن از عشق و فراق یار خود سخن می‌گوید و از درد دوری و انتظار شکایت می‌کند. او از طبیعت و عناصر آن مانند گل، خار، بلبل، و لاله برای بیان احساسات خود استفاده می‌کند و از کبر و غرور معشوق نیز گلایه می‌کند.
این متن حاوی مفاهیم عمیق عاشقانه و احساسی است که ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعاره‌ها و تشبیهات پیچیده نیاز به سطحی از بلوغ فکری و ادبی دارد.
غزل ۱۶۲۶ - فلکا بگو که تا کی گلههای یار گویم؟
فَلَکا بگو که تا کِی گِلِه‌هایِ یار گویم؟
نَبُوَد شبی که آیم زِ میانِ کار گویم ۱
زِ میانِ او مُقامَم کَمَر است و کوه و صَحرا
بِجَهَم ازین میان و سُخَنِ و کِنار گویم ۲
زِ فِراقِ گُلْسِتانَش چو در اِمْتِحانِ خارَم
بِرَهَم زِ خار چون گُل سُخَن از عِذار گویم ۳
همه بانگِ زاغ آید به خرابه‌هایِ بهمن
بِرَهَم ازین چو بُلبُلْ صِفَتِ بهار گویم ۴
گِرِهی زِنَقْدِ غُنچه بِنَهَم به پیشِ سوسن
صِفَتی زِ رَنگِ لاله به بنفشَه‌زار گویم ۵
بِکَشد زِ کِبْر دامَنْ دلِ من چو دِلْبَر آید
بَدَرَد نَظَر گریبانْ چو زِاِنْتِظار گویم ۶
بِنَهَد کُلاه از سَر خُمِ خاصِ خُسروانی
بِجَهَد زِ مِهرْ ساقی چو من از خُمار گویم ۷
نَبُوَد شبی که آیم زِ میانِ کار گویم ۱
زِ میانِ او مُقامَم کَمَر است و کوه و صَحرا
بِجَهَم ازین میان و سُخَنِ و کِنار گویم ۲
زِ فِراقِ گُلْسِتانَش چو در اِمْتِحانِ خارَم
بِرَهَم زِ خار چون گُل سُخَن از عِذار گویم ۳
همه بانگِ زاغ آید به خرابه‌هایِ بهمن
بِرَهَم ازین چو بُلبُلْ صِفَتِ بهار گویم ۴
گِرِهی زِنَقْدِ غُنچه بِنَهَم به پیشِ سوسن
صِفَتی زِ رَنگِ لاله به بنفشَه‌زار گویم ۵
بِکَشد زِ کِبْر دامَنْ دلِ من چو دِلْبَر آید
بَدَرَد نَظَر گریبانْ چو زِاِنْتِظار گویم ۶
بِنَهَد کُلاه از سَر خُمِ خاصِ خُسروانی
بِجَهَد زِ مِهرْ ساقی چو من از خُمار گویم ۷
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۱۶۲۵ - دوهزار عهد کردم که سر جنون نخارم
گوهر بعدی:غزل ۱۶۲۷ - نظری به کار من کن که ز دست رفت کارم
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
