شاعر در این متن از عشق و فراق یار خود سخن میگوید و از درد دوری و انتظار شکایت میکند. او از طبیعت و عناصر آن مانند گل، خار، بلبل، و لاله برای بیان احساسات خود استفاده میکند و از کبر و غرور معشوق نیز گلایه میکند.
این متن حاوی مفاهیم عمیق عاشقانه و احساسی است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعارهها و تشبیهات پیچیده نیاز به سطحی از بلوغ فکری و ادبی دارد.
غزل ۱۶۲۶ - فلکا بگو که تا کی گلههای یار گویم؟
نَبُوَد شبی که آیم زِ میانِ کار گویم ۱
زِ میانِ او مُقامَم کَمَر است و کوه و صَحرا
بِجَهَم ازین میان و سُخَنِ و کِنار گویم ۲
زِ فِراقِ گُلْسِتانَش چو در اِمْتِحانِ خارَم
بِرَهَم زِ خار چون گُل سُخَن از عِذار گویم ۳
همه بانگِ زاغ آید به خرابههایِ بهمن
بِرَهَم ازین چو بُلبُلْ صِفَتِ بهار گویم ۴
گِرِهی زِنَقْدِ غُنچه بِنَهَم به پیشِ سوسن
صِفَتی زِ رَنگِ لاله به بنفشَهزار گویم ۵
بِکَشد زِ کِبْر دامَنْ دلِ من چو دِلْبَر آید
بَدَرَد نَظَر گریبانْ چو زِاِنْتِظار گویم ۶
بِنَهَد کُلاه از سَر خُمِ خاصِ خُسروانی
بِجَهَد زِ مِهرْ ساقی چو من از خُمار گویم ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.