شاعر در این متن از عشق و جنون، تقدیر و قضا و قدر، و تسلیم در برابر اراده الهی سخن میگوید. او از عهد شکستهاش با معشوق و تسلیم شدن به سرنوشت میگوید و از رهایی از دام ملال و وبال خود سخن میراند. همچنین، به زیبایی و بیهمتایی معشوق اشاره میکند و از عشق و شیدایی خود نسبت به او میسراید.
این متن دارای مفاهیم عمیق فلسفی و عرفانی است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و تجربه زندگی دارد. همچنین، استفاده از استعارهها و مفاهیم پیچیده ممکن است برای مخاطبان جوانتر دشوار باشد.
غزل ۱۶۲۵ - دوهزار عهد کردم که سر جنون نخارم
زِتو دَرشِکَست عَهدَم زِتو باد شُد قَرارَم ۱
زِ رَهِ زیادهجویی به طَریقِ خیرهرویی
بِرَوَم که کَدخُدایم غَلِه بِدْرَوَم بِکارَم ۲
همه حَلْ و عَقدِ عالَم چو به دستِ غَیب آمد
منِ بوالْفُضولِ مُعْجَب تو بگو که بر چه کارم؟ ۳
چو قَضا به سُخره خواهد که زِ سَبْلَتی بخندد
سگِ لَنْگ را بگوید که بِرَس بِدان شکارم ۴
چو بَروش رَحْم آید خَبَرش کُند که بِنْشین
بِهِل اختیارِ خود را تو به پیشِ اختیارم ۵
اگَرَت شکار باید زِ مَنَت شکار خوشتَر
همه صیدهایِ جان را به نِثار بر تو بارَم ۶
نه زِدامِ من مَلالی نه زِجامِ من وَبالی
نه نَظیرِ من جَمالی چه غریب و نُدره یارم؟ ۷
خَمُش اَرْدِگَر بگویم زِ مَقالَتِ خوشِ او
بِپَرَد کبوترِ دل سویِ اوَّلین مَطارم ۸
تبریز و شَمسِ دین شُد سَبَبِ فروغِ اَخْتَر
رُخِ شَمس ازو مُنَوَّر به فَرازِ سَبزْ طارَم ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.