این متن شعری عاشقانه است که در آن شاعر از عشق و زیبایی معشوق خود سخن میگوید. او معشوق را به عنوان منبع الهام و زندگی خود توصیف میکند و از تأثیر عمیق عشق بر روح و روان خود میگوید. شاعر همچنین از تجربیات خود در مسیر عشق و رنجهای آن صحبت میکند و در نهایت به ستایش معشوق و عشق او میپردازد.
این متن حاوی مفاهیم عمیق عاشقانه و عرفانی است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از زبان و اصطلاحات شعری کلاسیک ممکن است برای سنین پایینتر چالشبرانگیز باشد.
غزل ۱۵۴۸ - روی تو چو نوبهار دیدم
گُل را زِ تو شَرمسار دیدم ۱
تا در دلِ من قَرار کردی
دل را زِ تو بیقَرار دیدم ۲
من چَشم شُدم همه چو نرگس
کانْ نَرگسِ پُرخُمار دیدم ۳
در عشق رَوَم که عشق را من
از جُمله بَلا حِصار دیدم ۴
از مُلْکِ جهان و عیشِ عالَم
من عشقِ تو اختیار دیدم ۵
خود مُلْک توییّ و جانِ عالَم
یک بود و مَنَش هزار دیدم ۶
من مُردم و از تو زنده گشتم
پس عالَم را دو بار دیدم ۷
ای مُطرب اگر تو یار مایی
این پَرده بزَن که یار دیدم ۸
در شهرِ شما چه یارْ جویَم؟
چون یاریِ شهریار دیدم ۹
چون در بَرِ خود خوشَش فَشُردم
آیینِ شِکَرفَشار دیدم ۱۰
چون بَستم من دَهانِ زِ گفتن
بَسْ گفتنِ بیشُمار دیدم ۱۱
چون پایْ نَمانْد اَنْدَر این رَهْ
من رفتنِ راهْوار دیدم ۱۲
سَر دَرنکَشم زِ ضُر که بیسَر
سَرهایِ کُلاهْدار دیدم ۱۳
بس کُن که مَلول گشت دِلْبَر
بر خاطِر او غُبار دیدم ۱۴
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.