غزل ۱۵۴۷ - من با تو حدیث‌‌ بی‌زبان گویم

من با تو حَدیثْ‌‌ بی‌زبان گویم
وَزْ جُمله حاضرانْ نَهان گویم ۱

جُز گوشِ تو نَشْنَود حَدیثِ من
هر چند میانِ مَردمان گویم ۲

در خوابْ سُخَن نه‌‌ بی‌زبان گویند؟
در بیداریْ من آنچُنان گویم ۳

جُز در بُنِ چاه می‌نَنالَم من
اسرارِ غَمِ تو‌‌ بی‌مَکان گویم ۴

بر رویِ زمین نِشَسته باشم خوش
اَحْوالِ زمینْ بر آسْمان گویم ۵

معشوق‌‌‌ هَمی‌شود نَهان از من
هر چند عَلامَت نشان گویم ۶

جان‌‌‌هایِ لَطیف در فَغان آیند
آن دَمْ که من از غَمَت فَغان گویم ۷