غزل ۱۴۴ - مکن ز شانه پریشان دماغ‌گیسو را

مکن ز شانه پریشان دماغ‌گیسو را
مچین به چین غضب آستین ابرورا ۱

نگاه را مژه‌ات نیست مانع وحشت
به سبزه‌ای نتوان بست راه آهو را ۲

به کنه مطلب عشاق راه بردن نیست
گل خیال تو بیرون نمی‌دهد بو را ۳

سری‌که نشئه‌پرست دماغ استغناست
به‌کیمیا ندهد خاک آن سرکو را ۴

عتاب لاله‌رخان عرض جوهر ذاتی‌ست
ز شعله‌ها نتوان بردگرمی خو را ۵

کجا به‌کشتن ما حسن می‌کندتقصیر
که زیر تیغ نشانده‌ست نرگس او را ۶

خط غرور مخوان آنقدر ز لوح هوا
یکی مطالعه‌کن سرنوشت زانو را ۷

خجالت من و ما آبیار مزرع ماست
عرق سحاب بهاراست رستن مو را ۸

چو سایه‌عمر به افتادگی گذشت اما
به هیچ جای نکردیم‌گرم پهلو را ۹

به دامن شب ما از سحر مگیر سراغ
بیاض دیده به خواب است چشم آهو را ۱۰

ز پیچ وتاب میانش بیان مکن بیدل
به چشم مردم عالم میفکن این مو را ۱۱