غزل ۱۴۳ - سرمه سنگین نکند شوخی چشم اورا

سرمه سنگین نکند شوخی چشم اورا
درس تمکین ندهد گرد، رم آهورا ۱

زخم تیغش به دل ز داغ‌، مقدم باشد
پایه از چشم‌، بلند است خم ابرو را ۲

جبههٔ ما و همان سجدهٔ تسلیم نیاز
نقش پا،‌کی‌کند از خاک تهی پهلو را ۳

هدف مقصد ما سخت بلند افتاده‌ست
باید از عجزکمان کرد خم بازو را ۴

در مقامی‌که بود جلوه‌گه شاهد فکر
جوهر از موی سر است آینهٔ زانو را ۵

نرمیده‌ست معانی ز صریر قلمم
‌رام دارد نی تیرم به صدا آهو را ۶

نغمهٔ محفل عشاق شکست سازاست
چینی بزم جنون باش و صداکن مو را ۷

جهل باشد طمع خلق زسرکش صفتان
هیچ دانا زگل شمع نخواهد بو را ۸

طبع دون از ره تقلید به نیکان نرسد
پای اگر خواب‌کند چشم نخوانند او را ۹

هستی تیره‌دلان جمله به خواری‌گذرد
سایه دایم به سر خاک کشدگیسو را ۱۰

وحشت‌ما چه خیال ست به‌راحت سازد
ناله آن نیست‌که ساید به زمین پهلورا ۱۱

بیدل از بال و پر بسته نیاید پرواز
غنچه تا وا نشود جلوه نبخشد بورا ۱۲