این متن شعری است که در آن شاعر از عشق و جدایی سخن میگوید. او از کوتاهی زمان وصال و طولانی بودن زمان هجران شکایت میکند و از شراب به عنوان تسلیدهنده یاد میکند. شاعر همچنین به بیپروایی در نوشیدن شراب اشاره میکند و از ترس مرگ در برابر معشوق سخن میگوید.
این متن شامل مفاهیمی مانند شراب و بیپروایی در نوشیدن آن است که ممکن است برای مخاطبان زیر 18 سال مناسب نباشد. همچنین، مفاهیم عشق و جدایی ممکن است برای سنین پایینتر قابل درک نباشد.
غزل ۱۳۶۷ - رشأ العشق حبیبی لشرود ومضل
کُلُّ قَلْبٍ لِهَواهُ وَجَدَ الصَّبْرَیَصِل ۱
سَنَةُ الْوَصْلِ قَصیرٌ، عَجِلٌ مُعْتَجِلٌ
سَنَةُ الْهَجْرِ طَویلٌ وَمَدیدٌ وَمُمِل ۲
یَمْلأُ الْکَأْسَ حَبیبی وَطَبیبی وَیَذَرْ
فَعِلُنْ مُفْتَعِلُنْ اَوْفَعِلاتُنْ وَفَعَل ۳
ناوَلَ الْکَأْسَ نَهارًا وَجِهارًا وَقِحًا
لا یَخافُ رَهَقًا مَنْ بِمُحَیّاکَ قُتِل ۴
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.