این متن بیانگر عشق و شیفتگی شدید به معشوق است که با توصیف زیباییها و تأثیرات عمیق عشق بر عقل و احساسات همراه است. شاعر از زیبایی معشوق و تأثیرات سحرآمیز او سخن میگوید و احساسات خود را با زبانی شاعرانه و پراحساس بیان میکند.
این متن حاوی مفاهیم عمیق عاطفی و شاعرانه است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از زبان شاعرانه و مفاهیم عرفانی ممکن است نیاز به سطحی از بلوغ فکری و تجربهی زندگی داشته باشد تا به درستی درک شود.
غزل ۱۳۶۶ - یا بدیع الحسن قد اوضحت بالبلبال بال
بِالْهَوی زَلْزَلْتَنی وَالْعَقْلُ فی الزِّلْزالِ زال ۱
قَدْ رَجَعْنا، قَدْ رَجَعْنا، جائبًا مِنْ طُورِکُمْ
اُنْظُرُونا أُنْظُرُونا، نَسْتَقِی الْماءَ الزُّلال ۲
کُلُّ شَیّءٍ مِنْکُمُ عِنْدی لَذیذٌ طَیِّبٌ
مِنْکَ طابَتْ کُلُّ اَرْضٍ، اِنَّ ذا سِحْرٌ حَلال ۳
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.