این متن شعری عاشقانه و عارفانه است که در آن شاعر از معشوق خود با توصیفات زیبا و استعارههای غنی یاد میکند. او معشوق را به عنوان منبع آرامش، شادی و الهام توصیف میکند و از زیباییهای ظاهری و باطنی او سخن میگوید.
این متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعارهها و اصطلاحات ادبی پیچیده، نیاز به سطحی از بلوغ فکری و ادبی دارد.
غزل ۱۳۶۸ - عمرک یا واحدا فی درجات الکمال
قَدْ نَزَلَ الهَمُّ بی، یا سَنَدی قُمْ، تَعال ۱
یا فَرَحی مُونِسی، یا قَمَرَ الْمَجْلِسِ
وَجْهُکَ بَدْرٌ تمامْ، ریقُکَ خَمْرٌ حَلال ۲
روحُکَ بَحْرُ الْوَفا، لَوْنُکَ لَمْعُ الصَّفا
عَمْرُکَ لوْلَا التُّقی، قُلْتُ اَیا ذَا الْجَلال ۳
تُسْکِنُ قَلْبَ الْوَری، تُسْکِرُهُمْ بِالْهَوی
تُدْرِکُ ما لا یُری اَنْتَ لَطیفُ الْخَیال ۴
تُسْکِنُ اَرْواحَهُمْ، تُسْکِرُ اَشْباحَهُمْ
تُجْلِسُهُمْ مَجْلِسًا، فیهِ کُؤوسٌ ثِقال ۵
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.