غزل ۱۳۴۸ - امروز روز شادی و امسال سال گل

امروزْ روزِ شادی و امسالْ سالِ گُل
نیکوست حالِ ما، که نِکو باد حالِ گُل ۱

گُل را مَدَد رَسید زِگُلْزارِ رویِ دوست
تا چَشمِ ما نَبیند دیگر زَوالِ گُل ۲

مَست است چَشمِ نرگس و خَندانْ دَهانِ باغ
از کَرّو فَرّو رونَق و لُطف و کَمالِ گُل ۳

سوسنْ زبان گُشاده و گفته به گوشِ سَرو
اسرارِ عشقِ بُلبُل و حُسنِ خِصالِ گُل ۴

جامه دَران رَسید گُل از بَهرِ دادِ ما
زان می‌دَریم جامه به بویِ وصالِ گُل ۵

گُل آن جهانی‌ست نگُنجَد دَرین جهان
در عالَمِ خیال چه گُنجَد خیالِ گُل؟ ۶

گُل کیست؟ قاصدی‌ست زِبُستانِ عقل و جان
گُل چیست؟ رُقعه‌یی‌ست زِجاه و جَمالِ گُل ۷

گیریم دامَنِ گُل و هَمراهِ گُل شویم
رَقصان هَمی‌رَویم به اصل و نِهالِ گُل ۸

اصل و نِهالِ گُل، عَرَقِ لُطفِ مُصطَفاست
زان صَدْر بَدْر گردد آن جا هِلالِ گُل ۹

زنده کنند و باز پَر و بالِ نو دَهَند
هرچند بَرکَنید شما پَرّ و بالِ گُل ۱۰

مانندِ چار مُرغِ خَلیل از پِیِ فَنا
در دَعوتِ بهار بِبین اِمْتِثالِ گُل ۱۱

خاموش باش و لَب مَگُشا خواجه غُنچه وار
می‌خَند زیرِ لبْ تو به زیرِ ظِلالِ گُل ۱۲