غزل ۱۳۴۹ - تا نزند آفتاب، خیمهٔ نور جلال

تا نَزَنَد آفتاب، خیمهٔ نورِ جَلال
حَلْقهٔ مُرغانِ روز، کِی بِزَنَد پَرّو بال؟ ۱

از نَظَرِ آفتاب، گشت زمینْ لاله زار
خانه نِشَستن کُنون هست وَبالِ وَبال ۲

تیغ کَشید آفتاب، خونِ شَفَق را بِریخت
خونِ هزاران شَفَق، طَلْعَتِ او را حَلال ۳

چَشمْ گُشا عاشقا بر فَلَکِ جان بِبین
صورتِ او چون قَمَر، قامَتِ من چون هِلال ۴

عَرضه کُند هر دَمی، ساغَر و جامِ بَقا
شیشه شُده من زِلُطف، ساغَرِ او مالْ مال ۵

چَشمْ پُر از خواب بود، گفتم شاها شب است
گفت که با رویِ من شب بُوَد؟ اینک مُحال ۶

تا که کَبود است صُبح، روز بُوَد در گُمان
چون که بِشُد نیم روز، نیست دِگَر قیل و قال ۷

تیزْ نَظَر کُن تو نیز در رُخِ خورشیدِ جان
وَزْنَظَرِ من نِگَر، تا تو بِبینی جَمال ۸

در لُمَعِ قُرصِ او، صورتِ شَهْ شَمسِ دین
زینَتِ تبریز، کوست سَعْدِ مُبارک به فال ۹