این متن شعری است که در آن شاعر از زیبایی و جلال آفتاب و تأثیر آن بر طبیعت و روح انسان سخن میگوید. شاعر با استفاده از تصاویر شاعرانه مانند خیمهٔ نور، لالهزار زمین، و خون شفق، زیبایی آفتاب و تأثیر آن بر جهان را توصیف میکند. همچنین، شاعر از عشق و جمال معنوی سخن میگوید و مخاطب را به دیدن زیباییهای روحانی دعوت میکند.
این متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و شاعرانه است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعارهها و تصاویر پیچیده نیاز به سطحی از بلوغ فکری و تجربهی ادبی دارد.
غزل ۱۳۴۹ - تا نزند آفتاب، خیمهٔ نور جلال
حَلْقهٔ مُرغانِ روز، کِی بِزَنَد پَرّو بال؟ ۱
از نَظَرِ آفتاب، گشت زمینْ لاله زار
خانه نِشَستن کُنون هست وَبالِ وَبال ۲
تیغ کَشید آفتاب، خونِ شَفَق را بِریخت
خونِ هزاران شَفَق، طَلْعَتِ او را حَلال ۳
چَشمْ گُشا عاشقا بر فَلَکِ جان بِبین
صورتِ او چون قَمَر، قامَتِ من چون هِلال ۴
عَرضه کُند هر دَمی، ساغَر و جامِ بَقا
شیشه شُده من زِلُطف، ساغَرِ او مالْ مال ۵
چَشمْ پُر از خواب بود، گفتم شاها شب است
گفت که با رویِ من شب بُوَد؟ اینک مُحال ۶
تا که کَبود است صُبح، روز بُوَد در گُمان
چون که بِشُد نیم روز، نیست دِگَر قیل و قال ۷
تیزْ نَظَر کُن تو نیز در رُخِ خورشیدِ جان
وَزْنَظَرِ من نِگَر، تا تو بِبینی جَمال ۸
در لُمَعِ قُرصِ او، صورتِ شَهْ شَمسِ دین
زینَتِ تبریز، کوست سَعْدِ مُبارک به فال ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.