خلاصه و رده‌بندی سنی 16+

این متن شعری است که از حرکت به سوی عشق و معنویت سخن می‌گوید. شاعر از حرکت به سوی سلطان خوبان و خورشید جانان صحبت می‌کند و از یاران می‌خواهد تا سبکبار و با عشق به سوی دریای مردی و بقا حرکت کنند. او از ترک دنیای مادی و حرکت به سوی عشق حقیقی و معنویت سخن می‌گوید و از شمس‌الدین تبریزی به عنوان نماد عشق و معنویت یاد می‌کند.

این متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و تجربه‌ی زندگی دارد. همچنین، استفاده از استعاره‌ها و نمادهای پیچیده ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر دشوار باشد.

مشاهده کامل

سویِ آن سُلطانِ خوبانْ اَلرَّحیل
سویِ آن خورشیدِ جانانْ اَلرَّحیل

کاروانِ بَس گِرانْ آهنگ کرد
هین، سَبُک تَر ای گِرانان اَلرَّحیل

سویِ آن دریایِ مَردیّ و بَقا
مَردوار، ای مَردمان هانْ اَلرَّحیل

آفتابِ رویِ شَهْ عالَم گرفت
صُبح شد ای پاسْبانان اَلرَّحیل

هَمچو مُرغانِ خَلیلی سویِ سَر
زان که بی‌سَر نیست سامانْ اَلرَّحیل

سویِ اصلِ خویش، یعنی بَحرِ جان
جمعِ یاران هَمچو بارانْ اَلرَّحیل

ای شُده بَگْلَربَگانِ مُلْکِ غَیب
کَمترینه عاشقِ قانْ اَلرَّحیل

خانه و فرزند و بِستر تَرک کُن
اسپ و اَسْتَر، زین و پالانْ اَلرَّحیل

پیشِ شَمسُ الدّینِ تبریزیِّ شاه
خاکِ بی‌جان گشته با جانْ اَلرَّحیل

«مولوی»
گوهرین | گنجینه های مکتوب | gowharin.ir