خلاصه و رده‌بندی سنی
15+
این شعر به ستایش بخشندگی و احسان پروردگار می‌پردازد که مانند نور خورشید، فیض او بر آسمان‌ها و زمین جاری است. شاعر از خاک راه خدا به عنوان سرمه‌ای برای فلک یاد می‌کند و بیان می‌کند که عرض حال خود را به طول می‌کشد تا احتراز کند. او به دنبال احسانی است که پس از هزینه کردن راه، قرض خود را بپردازد و دیگر نیازی به قرض گرفتن نداشته باشد.
متن دارای مفاهیم عرفانی و ادبی است که درک آن برای کودکان و نوجوانان کم‌سن‌وسال دشوار است. همچنین، استفاده از اصطلاحات و تشبیهات پیچیده نیاز به سطحی از بلوغ فکری و ادبی دارد.
قطعه ۱۱۳ - ای جهانبخشی که روز و شب چو نور آفتاب
ای جهانبخشی که روز و شب چو نور آفتاب
فیض احسان تو فایض بر سماوات است و ارض ۱
سرمه از خاک رهت کردن فلک را فرض عین
می‌کشد در دیده خود می‌کند بر عین فرض ۲
عرض حالم راست طولی می‌کنم زان احتراز
مختصر کاری است کارم چیست چندین طول و عرض ۳
باید احسانی چنان کردن که بعد از خرج راه
قرض خود بگزارم و بازم نباید کرد قرض ۴
فیض احسان تو فایض بر سماوات است و ارض ۱
سرمه از خاک رهت کردن فلک را فرض عین
می‌کشد در دیده خود می‌کند بر عین فرض ۲
عرض حالم راست طولی می‌کنم زان احتراز
مختصر کاری است کارم چیست چندین طول و عرض ۳
باید احسانی چنان کردن که بعد از خرج راه
قرض خود بگزارم و بازم نباید کرد قرض ۴
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:قطعه ۱۱۲ - قوی و بزرگ و سرافراز و سرخ رو ناگه
گوهر بعدی:قطعه ۱۱۴ - ای وزیری که ملک جاه تو راست
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
